Μνήμη Μπούμπας Δημητροκάλλη

Δεν περιμένω “επετείους” για να θυμάμαι τους ανθρώπους που αγαπώ – τους κουβαλάω καθημερινά στη σκέψη και στις πράξεις μου, στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Μα είναι ευκαιρία να τους θυμίζω στους υπόλοιπους. Μόνο γι’ αυτό, “θυμάμαι” σήμερα, (τρία χρόνια μετά τον θάνατό της) τη μεγαλύτερή μου φίλη, την Μπούμπα Δημητροκάλλη.

Advertisements

Κείμενα για την Μπούμπα

Την Μπούμπα Δημητροκάλη τη γνώρισα το 2011. Στα λίγα χρόνια που οι ζωές μας συνέπεσαν (με αντίκτυπο στη δική μου αντιστρόφως ανάλογο της χρονικής διάρκειας της φιλίας μας), περάσαμε κάποιες ανεκτίμητες ώρες μαζί. Συζητούσαμε, τρώγαμε, πίναμε – και γελάγαμε. Το γέλιο: αυτό ήταν που κυρίως μας ένωνε.

«…ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη!»

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στο σπίτι του στην Πλάκα, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 τα ξημερώματα. Ήταν 84 χρονών και βαριά άρρωστος στα χρόνια της Κατοχής· λίγες μέρες νωρίτερα είχε για πάντα αποχαιρετήσει τη γυναίκα του, Μαρία Βάλβη. Η κηδεία του, την επόμενη μέρα, έμεινε ιστορική: μπροστά στους έκπληκτους Γερμανούς κατακτητές, χιλιάδες άνθρωποι τον συνόδευσαν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Μενέλαος Λουντέμης περιγράφει εκείνες τις στιγμές όπως τις έζησε.

Το Παράδοξο της Φιλίας: Γιατί οι φίλοι μου προσκαλούνται συχνότερα στα πάρτυ

"Αν κάνουμε ένα γκάλοπ, αν κάνουμε μια μικρή έρευνα, θα δούμε πως όλοι λίγο πολύ συμφωνούν σε αυτό το φαινόμενο: όλων μας οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους από μας. Πριν μας τρελάνει για τα καλά αυτή η ιδέα, ας ανακουφιστούμε με το γεγονός ότι το φαινόμενο είναι παγκοσμίως παρατηρημένο και ονομάζεται το Παράδοξο της Φιλίας (Friendship Paradox). Διότι πράγματι πρόκειται για παράδοξο: Πώς γίνεται όλοι οι φίλοι μας να έχουν περισσότερους φίλους… και ταυτόχρονα να βρίσκουν πως κι εκείνων οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους… άρα ποιος έχει περισσότερους φίλους; Και γιατί νομίζουμε πάντα πως είμαστε εμείς;

Το φαινόμενο Μαντέλα και άλλες φτιαχτές αναμνήσεις

Βασιζόμαστε στις αναμνήσεις μας περισσότερο από όσο χρειάζεται – για να το θέσω ευγενικά. Αρκεί να μιλήσουμε με ένα φίλο για την ανάμνηση μιας κοινής βραδιάς, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι αναμνήσεις ενός κοινού βιώματος κάθε άλλο παρά κοινές είναι. Παίζει ρόλο η προοπτική, το συναίσθημα, η εμπλοκή και οι γνώσεις που μας επιτρέπουν να υπάρξουμε ως θεατές.

«Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ»

Είναι “τυχερός”, κατά γενική ομολογία, ο Καββαδίας. Χωρίς την καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου –και, σ' ένα βαθμό, του Γιάννη Σπανού και της Μαρίζας Κωχ που χρονικά προηγήθηκαν– ίσως σήμερα ελάχιστοι να τον θυμόντουσαν.

Φιλιά στο Αυγολέμονο

Στη Ζάκυνθο, πριν τα ξένα (εξ Αθηνών τουλάχιστον) έθιμα, είχαμε ένα και μοναδικό φαγητό δια πάσαν εορτήν, νόσον και μαλακίαν. Χριστούγεννα; Πρωτοχρονιά; Πάσχα; Δεκαπενταύγουστο; Γενέθλια; Γιορτές; Ορκωμοσία της κόρης στη Γουαδελούπη; Γάμος; Βαφτίσια; Κηδεία; Χωρισμός από το βλήμα που σε τυράνναγε; Χάσιμο τριών κιλών; Αλλαγή σεντονιών; Σε όλες τις σημαντικές στιγμές του Ζακυθινού, μια ιερή λέξη πλανάται στην σκέψη του καθενός: Αυγολέμονο.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι

[Δεν είναι Χριστούγεννα, δεν έρχεται η Πρωτοχρονιά αν δεν τραγουδήσουμε δυνατά την «Αγέλαστη πολιτεία», χορεύοντας σαν καλικαντζαράκια!] Η «Αγέλαστη Πολιτεία» μπορεί να είναι κάθε γκρίζα πόλη, με σκυθρωπούς κατοίκους που τρέχουν όλη μέρα, που δουλεύουν και δεν προσέχουν τίποτα γύρω τους.

«Υπάρχει και κάτι που λέγεται Χριστούλης!»

Παραμονή Χριστουγέννων, όλα όμορφα και γιορτινά, κάνει κρύο κι άλλα κλισέ της εποχής, γυρνάει η κουβέντα στην αυριανή λειτουργία.

Ριγιούνιον

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ Τα μαλλιά μου δεν έστρωναν με τίποτα – ένα πράγμα γκρίζο, θαμπό, σαν ξασμένο άχυρο. Τα είχα βάλει μαζί τους επί μία ώρα κι εκείνα δεν έλεγαν να υποκύψουν. Καλά λέει η Μαίρη – κοντά και πάλι κοντά. Μετά τα 50 το μαλλί σου είναι άλλο πράγμα, ρε παιδί μου. Αλλά πώς … Συνεχίστε να διαβάζετε Ριγιούνιον.