Μνήμη Μπούμπας Δημητροκάλλη

Δεν περιμένω “επετείους” για να θυμάμαι τους ανθρώπους που αγαπώ – τους κουβαλάω καθημερινά στη σκέψη και στις πράξεις μου, στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Μα είναι ευκαιρία να τους θυμίζω στους υπόλοιπους. Μόνο γι’ αυτό, “θυμάμαι” σήμερα, (τρία χρόνια μετά τον θάνατό της) τη μεγαλύτερή μου φίλη, την Μπούμπα Δημητροκάλλη.

Advertisements

«…ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη!»

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στο σπίτι του στην Πλάκα, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 τα ξημερώματα. Ήταν 84 χρονών και βαριά άρρωστος στα χρόνια της Κατοχής· λίγες μέρες νωρίτερα είχε για πάντα αποχαιρετήσει τη γυναίκα του, Μαρία Βάλβη. Η κηδεία του, την επόμενη μέρα, έμεινε ιστορική: μπροστά στους έκπληκτους Γερμανούς κατακτητές, χιλιάδες άνθρωποι τον συνόδευσαν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Μενέλαος Λουντέμης περιγράφει εκείνες τις στιγμές όπως τις έζησε.

«Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ»

Είναι “τυχερός”, κατά γενική ομολογία, ο Καββαδίας. Χωρίς την καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου –και, σ' ένα βαθμό, του Γιάννη Σπανού και της Μαρίζας Κωχ που χρονικά προηγήθηκαν– ίσως σήμερα ελάχιστοι να τον θυμόντουσαν.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι

[Δεν είναι Χριστούγεννα, δεν έρχεται η Πρωτοχρονιά αν δεν τραγουδήσουμε δυνατά την «Αγέλαστη πολιτεία», χορεύοντας σαν καλικαντζαράκια!] Η «Αγέλαστη Πολιτεία» μπορεί να είναι κάθε γκρίζα πόλη, με σκυθρωπούς κατοίκους που τρέχουν όλη μέρα, που δουλεύουν και δεν προσέχουν τίποτα γύρω τους.

Ρόζα Εσκενάζυ: χορεύτρια, τραγουδίστρια, Ντίβα.

Όλα τα παιδιά στη γειτονιά την ξέραμε, την κυρία Ρόζα με τα περίεργα ρούχα, την παράξενη -σαν πουλιού- φωνή, και το χαμόγελο στα χείλη. Περπατούσε στους δρόμους και τραγουδούσε παλιά ρεμπέτικα - κάποτε κάποτε με τα ζίλια στα χέρια. Και πάντα, όταν πηγαίναμε να της πούμε τα κάλαντα, μας κερνούσε γλυκά και καραμέλες. Γεννήθηκε Σάρα Σκιναζί. Ήταν παιδί μιας φτωχής εβραϊκής, σεφαραδίτικης οικογένειας της Πόλης που μετακινήθηκε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και λίγο μετά στην Ξάνθη και την Κομοτηνή. Βγήκε στο τραγούδι γιατί, όπως έλεγε, ζήλεψε κάποιες Αρμένισσες χορεύτριες γειτονοπούλες της. Η Ρόζα Εσκενάζυ έγινε η θρυλική γυναικεία φωνή των δίσκων, τραγουδώντας «μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα», δημοτικά και ρεμπέτικα.

— Θέλει, λέει, να ΄ναι λέφτερος…

Στις 5 Νοεμβρίου του 1957, έγινε η κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη. Ο Μενέλαος Λουντέμης γράφει τις σκέψεις του γι' αυτόν, στα βιβλία «Ο Εξάγγελος» (που έχει αφιερώσει τον Άγγελο Σικελιανό, γκαρδιακό φίλο και κουμπάρο του Καζαντζάκη και του ίδιου του Λουντέμη) και «Ο Λυράρης» (που είναι αφιερωμένος στον Μιλτιάδη Μαλακάση).

… κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει

«Ιδιότυπος, αντικομφορμιστής, αναρχικός, πρωτότυπος, μοναδικός, αιρετικός, στυλίστας, σουρεαλιστής» είναι κάποια από τα επίθετα που τον συνοδεύουν. Η γλώσσα του Σκαρίμπα έχει έναν εντελώς προσωπικό ρυθμό. Παίζει με τις μετοχές, με τους παρατονισμούς. Παρ’ όλα αυτά η ποίησή του έχει μια δική της μουσικότητα.

Τ’ Αυγούστου τα φρούτα

Κι αν με ρωτάτε και για πού, νωρίς τι τάχα βγήκα, πάω να προφτάσω τον παππού που με φιλεύει σύκα.

«Καλοκαίρια» στο ελληνικό τραγούδι – III

«Θα 'σαι καλοκαίρι», «Να 'τανε λέει καλοκαίρι», «Το καλοκαίρι θα 'ρθει», «Το καλοκαίρι», «Το Καλοκαιράκι», κι άλλα τόσα καλοκαίρια στα ελληνικά τραγούδια. Αναδρομή, από την αρχή του περασμένου αιώνα ως σήμερα :-) (μέρος τρίτον)

«Καλοκαίρια» στο ελληνικό τραγούδι – II

«Και αυτό το καλοκαίρι», «Πάμε να βρούμε καλοκαίρι», «Το παιδί μας, το καλοκαιράκι», «Καλοκαίρια και χειμώνες», «Ετούτο το καλοκαιράκι» κι άλλα τόσα, καλοκαίρια στα ελληνικά τραγούδια. Αναδρομή, από την αρχή του περασμένου αιώνα ως σήμερα :-) (μέρος δεύτερον)