Μια μακρά πορεία

Στην τελευταία πορεία είχαν πέσει δακρυγόνα; Ήταν ειρηνική; Πόσο κόσμο είχε; Χτες ο Σωτήρης γκρίνιαζε που μια πορεία έκλεινε το δρόμο. Οι πορείες μας έλειπαν, μου γράφει και για λίγες στιγμές δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί, μια στίξη δεν βοηθά τέσσερις λέξεις.

Advertisements

Σε νιώθω

Αυτό· που σιγομουρμουράω τον σκοπό του τραγουδιού που εκείνη τη στιγμή ακούς σε άλλη πόλη, εν αγνοία μου

Της αθανασίας

«΄Ο,τι και να κάνεις, με ό,τι και να καταπιαστείς, να το κάνεις με αγάπη – αυτή είναι η μόνη αλάνθαστη συνταγή. Να βάζεις τα χέρια σου στα υλικά, να μην τα φοβάσαι. Να τα αγγίζεις, να τα μυρίζεις, να τα κοιτάς καλά, να «τ’ ακούς», να τα δοκιμάζεις. Να τα νιώθεις – έτσι μόνο θα σου πετυχαίνουν · όχι τα φαγητά, τα πάντα».

Ο βασιλιάς Αλέξανδρος ζει στην Ύδρα

Στις πρώτες μου διακοπές, στην Ύδρα, παίρνω μαζί μου ένα μπλοκ ακουαρέλας. Είμαι δεκαεφτά χρονών και με φαντάζομαι να κάθομαι στο λιμάνι, σε ένα αστραφτερό παγκάκι και να σκιτσάρω εικόνες ονειρικές. Μία κάθε μέρα, λέω, μία κάθε μέρα. Δεν ήταν πολλές οι μέρες, μόλις τρεις.

Ήμασταν, πια, πρωταθλητές.

Όσοι το ζήσαμε δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ. Τόσα χρόνια, κι ακόμα νιώθουμε συγκίνηση με το "τιρουρίρου', τις πρώτες νότες του «Final Countdown» των Europe, που συνδέθηκε με τον αγώνα.

Sometimes

Κι εγώ τον άκουγα κοιτώντας τον βαθιά στα μάτια –sometimes, when I look deep into your eyes, I swear I can see your soul– και τόσο ένιωθα ν’ ασφυκτιώ από μια πρωτόγνωρη αγάπη που σαν μαγνήτης με φόρτιζε και σαν κισσός με τύλιγε κοντά του, έτσι ώστε να μου είναι ανυπόφορο να μην ακουμπάω κάπως στο σώμα του. Και τον άφησα να με διαμορφώσει.