Το φαινόμενο Μαντέλα και άλλες φτιαχτές αναμνήσεις

Βασιζόμαστε στις αναμνήσεις μας περισσότερο από όσο χρειάζεται – για να το θέσω ευγενικά. Αρκεί να μιλήσουμε με ένα φίλο για την ανάμνηση μιας κοινής βραδιάς, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι αναμνήσεις ενός κοινού βιώματος κάθε άλλο παρά κοινές είναι. Παίζει ρόλο η προοπτική, το συναίσθημα, η εμπλοκή και οι γνώσεις που μας επιτρέπουν να υπάρξουμε ως θεατές.

Advertisements

Φιλιά στο Αυγολέμονο

Στη Ζάκυνθο, πριν τα ξένα (εξ Αθηνών τουλάχιστον) έθιμα, είχαμε ένα και μοναδικό φαγητό δια πάσαν εορτήν, νόσον και μαλακίαν. Χριστούγεννα; Πρωτοχρονιά; Πάσχα; Δεκαπενταύγουστο; Γενέθλια; Γιορτές; Ορκωμοσία της κόρης στη Γουαδελούπη; Γάμος; Βαφτίσια; Κηδεία; Χωρισμός από το βλήμα που σε τυράνναγε; Χάσιμο τριών κιλών; Αλλαγή σεντονιών; Σε όλες τις σημαντικές στιγμές του Ζακυθινού, μια ιερή λέξη πλανάται στην σκέψη του καθενός: Αυγολέμονο.

Ριγιούνιον

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ Τα μαλλιά μου δεν έστρωναν με τίποτα – ένα πράγμα γκρίζο, θαμπό, σαν ξασμένο άχυρο. Τα είχα βάλει μαζί τους επί μία ώρα κι εκείνα δεν έλεγαν να υποκύψουν. Καλά λέει η Μαίρη – κοντά και πάλι κοντά. Μετά τα 50 το μαλλί σου είναι άλλο πράγμα, ρε παιδί μου. Αλλά πώς … Συνεχίστε να διαβάζετε Ριγιούνιον.

Πωλείται

"Πωλούμαι μέσα σε τέσσερις τοίχους, αλώβητος από την αγάπη και την τρυφερότητα, ανέπαφος από το όνειρο, σακατεμένος από την ελπίδα, έτσι όπως με γνώρισες, το ίδιο αλήτης και μισός, πωλούμαι για το τίποτα, για μια δραχμή φαγωμένη, για το αδειανό το μαξιλάρι σου, για ένα πουκάμισο που αχ και να ξέχναγες, για το τίποτα, σου λέω"

Σακχαρώδης Διαβήτης και Πραγματικότητα

«– Είμαι διαβητική. – Τι σημαίνει αυτό; Κάνεις ενέσεις και δεν τρως ζάχαρη; – Μεταξύ άλλων. – Ε, και τι άλλο; Αν προσέχεις και δεν τρως γλυκά, μια χαρά. Τι διαφορά έχεις από τους υπόλοιπους; Γιατί ανήκεις στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες;» Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου. Της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ.

Να κοιτάς και να βλέπεις

Φίλε: Θα σε βλέπω σε κάθε παρέα που ξεκαρδίζεται στα γέλια. Φίλη: Θα σε βλέπω σε κάθε μυστικό σκούντημα στα πλευρά. Δάσκαλε: Θα σε βλέπω σε κάθε ενήλικο Σκέφτομαι και Γράφω.

Μαθήματα Παιδικής Μαγειρικής (δύο τω αριθμώ)

Μαζί με τα σχολεία, μαζί με τα μαθήματα τα φθινοπωρινά, γεννιόταν σε μας, τα κοριτσάκια των Εργατικών Κατοικιών, μια ιδέα. Είμαστε τόσο διαφορετικές, η καθεμία ξέρει διαφορετικά πράγματα. Άλλη ζωγραφίζει καλύτερα, άλλη πάει μπαλέτο, άλλη φτιάχνει γλυκά με τη μαμά της. Γιατί να μη μάθει καθεμία στις υπόλοιπες την δική της ικανότητα; Δημιουργούμε λοιπόν τα Μαθήματα της Γειτονιάς, όπου εφτά κοριτσάκια ηλικίας μεταξύ 7 και 9 ετών μαζευόμαστε μια φορά τη βδομάδα σε κουζίνες, αυλές, παιδικά δωμάτια, σαλόνια με την ανοχή της μαμάς για να διδάξουμε η μία την άλλη. Υπέροχη ιδέα!

Μια μακρά πορεία

Στην τελευταία πορεία είχαν πέσει δακρυγόνα; Ήταν ειρηνική; Πόσο κόσμο είχε; Χτες ο Σωτήρης γκρίνιαζε που μια πορεία έκλεινε το δρόμο. Οι πορείες μας έλειπαν, μου γράφει και για λίγες στιγμές δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί, μια στίξη δεν βοηθά τέσσερις λέξεις.

Εγώ είμαι, ανοίξετε

Παιδιά κρατώντας ένα φανάρι προχωρούν μέσα στα άλση Ζητούν από τα φύλλα τον ίσκιο των λιμνών Μα οι σιωπηλές λίμνες ασκούν μεγάλη έλξη

Το πλωτό σπίτι

Από το δυαράκι της είχε πάρει μόνο ένα ξύλινο κουτί. Τίποτα δεν είχε μέσα, απλά της άρεσε. Ένα απλό ξύλινο κουτί, λευκό κι εκείνο σαν το γάλα, σαν εκείνη. Σχεδίαζε κάποτε να το γεμίσει χρώματα, τελικά της άρεσε έτσι. Όλα λευκαίνουν με τον καιρό. Λευκαίνουν, μαλακώνουν, ησυχάζουν. Κάποια μέρα ίσως να έβρισκε κάτι πολύτιμο να βάλει μέσα. Ένα κοχύλι ίσως, αλλά τα κοχύλια εδώ αφθονούν: τίποτα εν αφθονία δεν είναι πολύτιμο.