Δέκα Λεπτά

Έχω δέκα λεπτά για να γράψω αυτό το κείμενο, σκέφτηκα, και αγχώθηκα από την αρχή. Δέκα λεπτά – όσο διαρκεί ο καφές ακόμα στο φλιτζάνι μου, όσο επιτρέπω στον εαυτό μου να καθυστερήσει λίγο ακόμα.

Advertisements

Το Παράδοξο της Φιλίας: Γιατί οι φίλοι μου προσκαλούνται συχνότερα στα πάρτυ

"Αν κάνουμε ένα γκάλοπ, αν κάνουμε μια μικρή έρευνα, θα δούμε πως όλοι λίγο πολύ συμφωνούν σε αυτό το φαινόμενο: όλων μας οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους από μας. Πριν μας τρελάνει για τα καλά αυτή η ιδέα, ας ανακουφιστούμε με το γεγονός ότι το φαινόμενο είναι παγκοσμίως παρατηρημένο και ονομάζεται το Παράδοξο της Φιλίας (Friendship Paradox). Διότι πράγματι πρόκειται για παράδοξο: Πώς γίνεται όλοι οι φίλοι μας να έχουν περισσότερους φίλους… και ταυτόχρονα να βρίσκουν πως κι εκείνων οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους… άρα ποιος έχει περισσότερους φίλους; Και γιατί νομίζουμε πάντα πως είμαστε εμείς;

Το φαινόμενο Μαντέλα και άλλες φτιαχτές αναμνήσεις

Βασιζόμαστε στις αναμνήσεις μας περισσότερο από όσο χρειάζεται – για να το θέσω ευγενικά. Αρκεί να μιλήσουμε με ένα φίλο για την ανάμνηση μιας κοινής βραδιάς, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι αναμνήσεις ενός κοινού βιώματος κάθε άλλο παρά κοινές είναι. Παίζει ρόλο η προοπτική, το συναίσθημα, η εμπλοκή και οι γνώσεις που μας επιτρέπουν να υπάρξουμε ως θεατές.

Φιλιά στο Αυγολέμονο

Στη Ζάκυνθο, πριν τα ξένα (εξ Αθηνών τουλάχιστον) έθιμα, είχαμε ένα και μοναδικό φαγητό δια πάσαν εορτήν, νόσον και μαλακίαν. Χριστούγεννα; Πρωτοχρονιά; Πάσχα; Δεκαπενταύγουστο; Γενέθλια; Γιορτές; Ορκωμοσία της κόρης στη Γουαδελούπη; Γάμος; Βαφτίσια; Κηδεία; Χωρισμός από το βλήμα που σε τυράνναγε; Χάσιμο τριών κιλών; Αλλαγή σεντονιών; Σε όλες τις σημαντικές στιγμές του Ζακυθινού, μια ιερή λέξη πλανάται στην σκέψη του καθενός: Αυγολέμονο.

Ριγιούνιον

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ Τα μαλλιά μου δεν έστρωναν με τίποτα – ένα πράγμα γκρίζο, θαμπό, σαν ξασμένο άχυρο. Τα είχα βάλει μαζί τους επί μία ώρα κι εκείνα δεν έλεγαν να υποκύψουν. Καλά λέει η Μαίρη – κοντά και πάλι κοντά. Μετά τα 50 το μαλλί σου είναι άλλο πράγμα, ρε παιδί μου. Αλλά πώς … Συνεχίστε να διαβάζετε Ριγιούνιον.

Πωλείται

"Πωλούμαι μέσα σε τέσσερις τοίχους, αλώβητος από την αγάπη και την τρυφερότητα, ανέπαφος από το όνειρο, σακατεμένος από την ελπίδα, έτσι όπως με γνώρισες, το ίδιο αλήτης και μισός, πωλούμαι για το τίποτα, για μια δραχμή φαγωμένη, για το αδειανό το μαξιλάρι σου, για ένα πουκάμισο που αχ και να ξέχναγες, για το τίποτα, σου λέω"

Σακχαρώδης Διαβήτης και Πραγματικότητα

«– Είμαι διαβητική. – Τι σημαίνει αυτό; Κάνεις ενέσεις και δεν τρως ζάχαρη; – Μεταξύ άλλων. – Ε, και τι άλλο; Αν προσέχεις και δεν τρως γλυκά, μια χαρά. Τι διαφορά έχεις από τους υπόλοιπους; Γιατί ανήκεις στα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες;» Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα του Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου. Της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ.

Να κοιτάς και να βλέπεις

Φίλε: Θα σε βλέπω σε κάθε παρέα που ξεκαρδίζεται στα γέλια. Φίλη: Θα σε βλέπω σε κάθε μυστικό σκούντημα στα πλευρά. Δάσκαλε: Θα σε βλέπω σε κάθε ενήλικο Σκέφτομαι και Γράφω.

Μαθήματα Παιδικής Μαγειρικής (δύο τω αριθμώ)

Μαζί με τα σχολεία, μαζί με τα μαθήματα τα φθινοπωρινά, γεννιόταν σε μας, τα κοριτσάκια των Εργατικών Κατοικιών, μια ιδέα. Είμαστε τόσο διαφορετικές, η καθεμία ξέρει διαφορετικά πράγματα. Άλλη ζωγραφίζει καλύτερα, άλλη πάει μπαλέτο, άλλη φτιάχνει γλυκά με τη μαμά της. Γιατί να μη μάθει καθεμία στις υπόλοιπες την δική της ικανότητα; Δημιουργούμε λοιπόν τα Μαθήματα της Γειτονιάς, όπου εφτά κοριτσάκια ηλικίας μεταξύ 7 και 9 ετών μαζευόμαστε μια φορά τη βδομάδα σε κουζίνες, αυλές, παιδικά δωμάτια, σαλόνια με την ανοχή της μαμάς για να διδάξουμε η μία την άλλη. Υπέροχη ιδέα!

Μια μακρά πορεία

Στην τελευταία πορεία είχαν πέσει δακρυγόνα; Ήταν ειρηνική; Πόσο κόσμο είχε; Χτες ο Σωτήρης γκρίνιαζε που μια πορεία έκλεινε το δρόμο. Οι πορείες μας έλειπαν, μου γράφει και για λίγες στιγμές δεν ξέρω τι ακριβώς εννοεί, μια στίξη δεν βοηθά τέσσερις λέξεις.