Μνήμη Μπούμπας Δημητροκάλλη

Δεν περιμένω “επετείους” για να θυμάμαι τους ανθρώπους που αγαπώ – τους κουβαλάω καθημερινά στη σκέψη και στις πράξεις μου, στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Μα είναι ευκαιρία να τους θυμίζω στους υπόλοιπους. Μόνο γι’ αυτό, “θυμάμαι” σήμερα, (τρία χρόνια μετά τον θάνατό της) τη μεγαλύτερή μου φίλη, την Μπούμπα Δημητροκάλλη.

Advertisements

«Ελληνικός» Μάρτης στα τραγούδια

«Αυτός ο Μάρτης που τελειώνει», τραγουδούσε η Λιζέττα Νικολάου σαράντα χρόνια πριν. Μας αφήνει χρώματα, αρώματα, μια Άνοιξη που έρχεται. Και σκόνη. Τόνους σκόνη.

«And the Oscar goes to…»

Μια τελετή χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον – ευτυχώς όχι πολύ βαρετή, παρ' όλα αυτά. Τα βραβεία περίπου αναμενόμενα, χωρίς εκπλήξεις.

«Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ»

Είναι “τυχερός”, κατά γενική ομολογία, ο Καββαδίας. Χωρίς την καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου –και, σ' ένα βαθμό, του Γιάννη Σπανού και της Μαρίζας Κωχ που χρονικά προηγήθηκαν– ίσως σήμερα ελάχιστοι να τον θυμόντουσαν.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι

[Δεν είναι Χριστούγεννα, δεν έρχεται η Πρωτοχρονιά αν δεν τραγουδήσουμε δυνατά την «Αγέλαστη πολιτεία», χορεύοντας σαν καλικαντζαράκια!] Η «Αγέλαστη Πολιτεία» μπορεί να είναι κάθε γκρίζα πόλη, με σκυθρωπούς κατοίκους που τρέχουν όλη μέρα, που δουλεύουν και δεν προσέχουν τίποτα γύρω τους.

Ρόζα Εσκενάζυ: χορεύτρια, τραγουδίστρια, Ντίβα.

Όλα τα παιδιά στη γειτονιά την ξέραμε, την κυρία Ρόζα με τα περίεργα ρούχα, την παράξενη -σαν πουλιού- φωνή, και το χαμόγελο στα χείλη. Περπατούσε στους δρόμους και τραγουδούσε παλιά ρεμπέτικα - κάποτε κάποτε με τα ζίλια στα χέρια. Και πάντα, όταν πηγαίναμε να της πούμε τα κάλαντα, μας κερνούσε γλυκά και καραμέλες. Γεννήθηκε Σάρα Σκιναζί. Ήταν παιδί μιας φτωχής εβραϊκής, σεφαραδίτικης οικογένειας της Πόλης που μετακινήθηκε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και λίγο μετά στην Ξάνθη και την Κομοτηνή. Βγήκε στο τραγούδι γιατί, όπως έλεγε, ζήλεψε κάποιες Αρμένισσες χορεύτριες γειτονοπούλες της. Η Ρόζα Εσκενάζυ έγινε η θρυλική γυναικεία φωνή των δίσκων, τραγουδώντας «μακρόσυρτα τραγούδια ανατολίτικα», δημοτικά και ρεμπέτικα.

«Ελληνικός» Δεκέμβρης στα τραγούδια

«Μες το Δεκέμβρη πασχαλιά», «Πρώτη του Δεκέμβρη», «Δεκέμβρης, γλυκοχάραμα», «Δεκέμβρης του ’49», κι άλλοι πολλοί Δεκέμβρηδες στα ελληνικά τραγούδια.

— Θέλει, λέει, να ΄ναι λέφτερος…

Στις 5 Νοεμβρίου του 1957, έγινε η κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη. Ο Μενέλαος Λουντέμης γράφει τις σκέψεις του γι' αυτόν, στα βιβλία «Ο Εξάγγελος» (που έχει αφιερώσει τον Άγγελο Σικελιανό, γκαρδιακό φίλο και κουμπάρο του Καζαντζάκη και του ίδιου του Λουντέμη) και «Ο Λυράρης» (που είναι αφιερωμένος στον Μιλτιάδη Μαλακάση).

«Ελληνικός» Νοέμβριος στα τραγούδια

Νοέμβρης μήνας δε θα μείνει, να μη θυμάσαι στις οκτώ το τρένο για την Κατερίνη... Ελληνικά τραγούδια για τον Νοέμβριο.

… κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει

«Ιδιότυπος, αντικομφορμιστής, αναρχικός, πρωτότυπος, μοναδικός, αιρετικός, στυλίστας, σουρεαλιστής» είναι κάποια από τα επίθετα που τον συνοδεύουν. Η γλώσσα του Σκαρίμπα έχει έναν εντελώς προσωπικό ρυθμό. Παίζει με τις μετοχές, με τους παρατονισμούς. Παρ’ όλα αυτά η ποίησή του έχει μια δική της μουσικότητα.