Μνήμη Μπούμπας Δημητροκάλλη

Δεν περιμένω “επετείους” για να θυμάμαι τους ανθρώπους που αγαπώ – τους κουβαλάω καθημερινά στη σκέψη και στις πράξεις μου, στον ύπνο και στον ξύπνιο μου. Μα είναι ευκαιρία να τους θυμίζω στους υπόλοιπους. Μόνο γι’ αυτό, “θυμάμαι” σήμερα, (τρία χρόνια μετά τον θάνατό της) τη μεγαλύτερή μου φίλη, την Μπούμπα Δημητροκάλλη.

Advertisements

Κείμενα για την Μπούμπα

Την Μπούμπα Δημητροκάλη τη γνώρισα το 2011. Στα λίγα χρόνια που οι ζωές μας συνέπεσαν (με αντίκτυπο στη δική μου αντιστρόφως ανάλογο της χρονικής διάρκειας της φιλίας μας), περάσαμε κάποιες ανεκτίμητες ώρες μαζί. Συζητούσαμε, τρώγαμε, πίναμε – και γελάγαμε. Το γέλιο: αυτό ήταν που κυρίως μας ένωνε.

Μύθοι και θρύλοι σε οικογενειακή συσκευασία (μέρος 2ο)

Οι αλάνες ήταν ωραίο μέρος για παιχνίδι./ Τα παιδικά μας χρόνια ήταν ξένοιαστα./ Στη γενιά μας δεν παίζαμε με γκατζετάκια./ Φάγαμε ξύλο και α) δεν πάθαμε τίποτα, β) γίναμε άνθρωποι./ Όταν ανακυκλωθεί αρκετά, η πεποίθηση παγιώνεται στο νου μας ως πραγματικότητα, είτε συμπίπτει όντως με την πραγματικότητα, είτε λιγότερο, είτε και καθόλου. Η αντίληψη άλλωστε ότι το παρελθόν εξ ορισμού ήταν καλύτερο, λαμπρότερο, υγιέστερο, ασφαλέστερο από το παρόν είναι τόσο αρχαία και βαθιά ριζωμένη, που συχνά αγνοεί τη λογική και τα γεγονότα. Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι υποχρεωμένη να βαδίζει με τους ευσεβείς πόθους μας. Μέρος δεύτερο: υπευθυνότητα, φροντίδα και στοργή.

«Ελληνικός» Μάρτης στα τραγούδια

«Αυτός ο Μάρτης που τελειώνει», τραγουδούσε η Λιζέττα Νικολάου σαράντα χρόνια πριν. Μας αφήνει χρώματα, αρώματα, μια Άνοιξη που έρχεται. Και σκόνη. Τόνους σκόνη.

«And the Oscar goes to…»

Μια τελετή χωρίς μεγάλο ενδιαφέρον – ευτυχώς όχι πολύ βαρετή, παρ' όλα αυτά. Τα βραβεία περίπου αναμενόμενα, χωρίς εκπλήξεις.

«…ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη!»

Ο Κωστής Παλαμάς πέθανε στο σπίτι του στην Πλάκα, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 τα ξημερώματα. Ήταν 84 χρονών και βαριά άρρωστος στα χρόνια της Κατοχής· λίγες μέρες νωρίτερα είχε για πάντα αποχαιρετήσει τη γυναίκα του, Μαρία Βάλβη. Η κηδεία του, την επόμενη μέρα, έμεινε ιστορική: μπροστά στους έκπληκτους Γερμανούς κατακτητές, χιλιάδες άνθρωποι τον συνόδευσαν στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Ο Μενέλαος Λουντέμης περιγράφει εκείνες τις στιγμές όπως τις έζησε.

Το Παράδοξο της Φιλίας: Γιατί οι φίλοι μου προσκαλούνται συχνότερα στα πάρτυ

"Αν κάνουμε ένα γκάλοπ, αν κάνουμε μια μικρή έρευνα, θα δούμε πως όλοι λίγο πολύ συμφωνούν σε αυτό το φαινόμενο: όλων μας οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους από μας. Πριν μας τρελάνει για τα καλά αυτή η ιδέα, ας ανακουφιστούμε με το γεγονός ότι το φαινόμενο είναι παγκοσμίως παρατηρημένο και ονομάζεται το Παράδοξο της Φιλίας (Friendship Paradox). Διότι πράγματι πρόκειται για παράδοξο: Πώς γίνεται όλοι οι φίλοι μας να έχουν περισσότερους φίλους… και ταυτόχρονα να βρίσκουν πως κι εκείνων οι φίλοι έχουν περισσότερους φίλους… άρα ποιος έχει περισσότερους φίλους; Και γιατί νομίζουμε πάντα πως είμαστε εμείς;

Ένα τραγούδι για κάθε μήνα: Φεβρουάριος

February Air, February Stars, Xmas in February ή February Brings The Rain; Η Σοφία διαλέγει ένα τραγούδι –ή και περισσότερα– για τον Φεβρουάριο.

Το φαινόμενο Μαντέλα και άλλες φτιαχτές αναμνήσεις

Βασιζόμαστε στις αναμνήσεις μας περισσότερο από όσο χρειάζεται – για να το θέσω ευγενικά. Αρκεί να μιλήσουμε με ένα φίλο για την ανάμνηση μιας κοινής βραδιάς, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι αναμνήσεις ενός κοινού βιώματος κάθε άλλο παρά κοινές είναι. Παίζει ρόλο η προοπτική, το συναίσθημα, η εμπλοκή και οι γνώσεις που μας επιτρέπουν να υπάρξουμε ως θεατές.

«Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ»

Είναι “τυχερός”, κατά γενική ομολογία, ο Καββαδίας. Χωρίς την καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου –και, σ' ένα βαθμό, του Γιάννη Σπανού και της Μαρίζας Κωχ που χρονικά προηγήθηκαν– ίσως σήμερα ελάχιστοι να τον θυμόντουσαν.