And the Oscar goes to… (2021 edition)

της Νατάσσας Συλλιγνάκη Στα 25 περίπου χρόνια που παρακολουθώ τις οσκαρικές απονομές live, τέτοια εμπειρία δεν είχα ξανά. Να είναι η τελετή στη μέρα των γενεθλίων μου, να είναι τέλος Απρίλη, να είναι έτσι παράξενη. Αλλά κι η χρονιά παράξενη ήταν. Οι ταινίες λίγες -κι αυτές στις οθόνες των σπιτιών μας- κι οι καλές ταινίες … Συνεχίστε να διαβάζετε And the Oscar goes to… (2021 edition).

Όσκαρ, των Ελλήνων Όσκαρ

Με αφορμή την υποψηφιότητα του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ και του Γιώργου Λαμπρινού, μια αναδρομή στις ελληνικές «νίκες» στον θεσμό των Όσκαρ ως σήμερα.

Βασίλης Λογοθετίδης, ηθοποιός

Σαν σήμερα το 1960 πέθανε ο μεγάλος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Βασίλης Λογοθετίδης. Τιμούμε τη μνήμη του προσπαθώντας να καταλάβουμε την τέχνη του μέσα από τον χαρακτήρα του και την τεχνική του μέσα από τις ταινίες του – τις 12 τις οποίες έπαιξε, αλλά και άλλες 12 στις οποίες θα μπορούσε να έχει παίξει —του Γιώργου Θεοχάρη.

Για χαστούκια

Βρίσκεται και πάλι στην επικαιρότητα (όχι ότι έφυγε και ποτέ από εκεί) η βία κατά των γυναικών. Ευκαιρία να αναδειχτεί μία μικρή αλλά όχι αμελητέα παράμετρος του θέματος: τα χαστούκια (κάποια, όχι όλα!) κατά γυναικών στον Παλιό Ελληνικό Κινηματογράφο.

Τι δουλειά έχουν οι γυναίκες στις επιστήμες; (Μέρος Β΄)

Οι γυναίκες (στις επιστήμες και στην κοινωνία γενικότερα) πρέπει ανά πάσα στιγμή να αποδεικνύουν ότι είναι «αντράκια». Αυτή η πρακτική δεν έχει αποδειχτεί ιδιαίτερα επιτυχημένη. Είτε «αντράκια» είτε «γυναικούλες», εξακολουθούν να πέφτουν θύματα σεξισμού, υποτίμησης, διακρίσεων, λαθροχειριών, παρενοχλήσεων· εξακολουθούν να συναντούν δυσκολίες που τις εμποδίζουν να κάνουν αυτό που μπορούν. Και τι μπορούν να κάνουν; Προφανής η απάντηση, αλλά ας την δώσω καλού-κακού: τα πάντα!

Τι δουλειά έχουν οι γυναίκες στις επιστήμες; (Μέρος Α΄)

Τι δουλειά έχουν οι γυναίκες στις επιστήμες; Μέχρι και τον 18ο αιώνα, (επισήμως) καμία. Από τον 19ο άρχισαν δειλά-δειλά να ασχολούνται δημοσίως, αλλά συναντούσαν μεγάλη αντίσταση μέσα στους ανδροκρατούμενους τομείς της γνώσης. Οι άντρες (γονείς, εκπαιδευτικοί, προϊστάμενοι) δεν έδειχναν καθόλου διατεθειμένοι να τους κάνουν χώρο· μάλλον το αντίθετο: τις απέτρεπαν, τις εμπόδιζαν, τις απέκλειαν· έκλεβαν τις ιδέες τους, τις ταπείνωναν με υποδεέστερες δουλειές, τις αγνοούσαν. Μια γυναίκα έπρεπε πρώτα να ξεπεράσει τον σκόπελο του (συνήθως αντιδραστικού) πατέρα-αφέντη. Στη συνέχεια, να σπουδάσει – περίπου στα κρυφά. Και στο τέλος να βρει μια ταπεινή δουλειά, σαν να της έκαναν και χάρη από πάνω που την εκμεταλλεύονταν.

Βούτυρο τίγρης

-της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ- Ο πατέρας μου μού έδωσε ένα παραμύθι που διάβαζε μικρός. Η ιστορία ήταν τρελή. Καθόλου politically correct. Ένα μαύρο αγόρι από την Αφρική (ο ονομαζόμενος Αραπάκος) είχε πάρει δώρο μια ωραία κίτρινη φορεσιά για τη γιορτή του. Πολύ χαρούμενος, τη φόρεσε και πήγε βόλτα στη ζούγκλα, καθώς το χωριό του ήταν στη … Συνεχίστε να διαβάζετε Βούτυρο τίγρης.

«Θα το κάψουμε, κυρ-Στέφανε!»

[Περί αντιγραφής –ή «αντιγραφής»;– σε δυο ταινίες του "παλιού, καλού, ελληνικού κινηματογράφου"] Υπάρχουν δύο ταινίες στις οποίες περιλαμβάνονται δύο σκηνές που είναι σχεδόν πανομοιότυπες: "Το τεμπελόσκυλο" (1963) και "Η μοντέρνα Σταχτοπούτα" (1965). Στις δύο σκηνές που μοιάζουν μεταξύ τους, ένας εκ των πρωταγωνιστών τηλεφωνεί σε ένα μπακάλικο και δίνει μια παραγγελία για τρόφιμα. Δύο ταινίες σχεδόν σύγχρονες με δύο σκηνές σχεδόν πανομοιότυπες: περίεργο δεν είναι;

Χορός με μάσκες στην πλατεία Εσταυρωμένου

Αφήγημα πονεμένο και συμπονετικό. Με πονόδοντο, σούπερ μάρκετ τις Κυριακές, 5G και ΚΟΡΩΝΑΙΟ, μάσκες και ντελίβερι. Μα, κυρίως, με αναμνήσεις από τα παιδικά (μας) χρόνια.

Η ραπτομηχανή του χρόνου

Με αφορμή ένα επαναλαμβανόμενο αστείο, ο Γιώργος Θεοχάρης σκαλίζει τα σβησμένα κάρβουνα της «χρυσής εποχής» του Παλιού Ελληνικού Κινηματογράφου και καταλήγει σε ορισμένα ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Είναι αλήθεια ότι η ποιότητα των ταινιών του ΠΕΚ ήταν αντιστρόφως ανάλογη της ποσότητάς τους; Αυτή είναι η ερώτηση στην οποία προσπαθεί να απαντήσει το άρθρο αντλώντας αποδείξεις από τις ίδιες τις ταινίες, καθώς και από την Ιστορία του Ελληνικού Κινηματογράφου. Πάνω στο σκάλισμα, έρχονται στην επιφάνεια επιρροές, λαθροχειρίες, συμπεριφορές και πολλές ιστορίες. Είτε διαφωνήσει είτε συμφωνήσει κανείς με το τελικό πόρισμα, το σίγουρο είναι ότι, όποιος το επιθυμεί, θα βρει σε πολλά σημεία του επιχειρήματος τροφή για σκέψη. Αλλά κι αυτό να μην συμβεί, στον απροκατάληπτο κινηματογραφόφιλο θα μείνει η απόλαυση του κειμένου κι ένας άλλος τρόπος σύνδεσης φαινομενικά ασύνδετων μεταξύ τους λεπτομερειών, γιατί τελικά όλα εξηγούνται.