Το φαινόμενο Μαντέλα και άλλες φτιαχτές αναμνήσεις

Βασιζόμαστε στις αναμνήσεις μας περισσότερο από όσο χρειάζεται – για να το θέσω ευγενικά. Αρκεί να μιλήσουμε με ένα φίλο για την ανάμνηση μιας κοινής βραδιάς, για να συνειδητοποιήσουμε ότι οι αναμνήσεις ενός κοινού βιώματος κάθε άλλο παρά κοινές είναι. Παίζει ρόλο η προοπτική, το συναίσθημα, η εμπλοκή και οι γνώσεις που μας επιτρέπουν να υπάρξουμε ως θεατές.

Advertisements

«Την ανεξήγητη γραφή να λύσω πολεμώ»

Είναι “τυχερός”, κατά γενική ομολογία, ο Καββαδίας. Χωρίς την καταπληκτικά ταιριασμένη μουσική του Θάνου Μικρούτσικου –και, σ' ένα βαθμό, του Γιάννη Σπανού και της Μαρίζας Κωχ που χρονικά προηγήθηκαν– ίσως σήμερα ελάχιστοι να τον θυμόντουσαν.

Ένα τραγούδι για κάθε μήνα: Ιανουάριος

January Hymn, June in January ή January, February? Η Σοφία διαλέγει ένα τραγούδι –ή και περισσότερα– για τον Ιανουάριο.

Ένα τραγούδι για κάθε μήνα: Christmas Edition

Happy Xmas-War is over, Christmas Card from a Hooker in Minneapolis, Hard Candy Christmas? Η Σοφία διαλέγει ένα –ή και περισσότερα– "διαφορετικά" τραγούδια για τα Χριστούγεννα.

Φιλιά στο Αυγολέμονο

Στη Ζάκυνθο, πριν τα ξένα (εξ Αθηνών τουλάχιστον) έθιμα, είχαμε ένα και μοναδικό φαγητό δια πάσαν εορτήν, νόσον και μαλακίαν. Χριστούγεννα; Πρωτοχρονιά; Πάσχα; Δεκαπενταύγουστο; Γενέθλια; Γιορτές; Ορκωμοσία της κόρης στη Γουαδελούπη; Γάμος; Βαφτίσια; Κηδεία; Χωρισμός από το βλήμα που σε τυράνναγε; Χάσιμο τριών κιλών; Αλλαγή σεντονιών; Σε όλες τις σημαντικές στιγμές του Ζακυθινού, μια ιερή λέξη πλανάται στην σκέψη του καθενός: Αυγολέμονο.

Η Αγέλαστη Πολιτεία και οι Καλικάντζαροι

[Δεν είναι Χριστούγεννα, δεν έρχεται η Πρωτοχρονιά αν δεν τραγουδήσουμε δυνατά την «Αγέλαστη πολιτεία», χορεύοντας σαν καλικαντζαράκια!] Η «Αγέλαστη Πολιτεία» μπορεί να είναι κάθε γκρίζα πόλη, με σκυθρωπούς κατοίκους που τρέχουν όλη μέρα, που δουλεύουν και δεν προσέχουν τίποτα γύρω τους.

«Υπάρχει και κάτι που λέγεται Χριστούλης!»

Παραμονή Χριστουγέννων, όλα όμορφα και γιορτινά, κάνει κρύο κι άλλα κλισέ της εποχής, γυρνάει η κουβέντα στην αυριανή λειτουργία.

Ριγιούνιον

της Βυζαντίας Πυριόχου-Γκυ Τα μαλλιά μου δεν έστρωναν με τίποτα – ένα πράγμα γκρίζο, θαμπό, σαν ξασμένο άχυρο. Τα είχα βάλει μαζί τους επί μία ώρα κι εκείνα δεν έλεγαν να υποκύψουν. Καλά λέει η Μαίρη – κοντά και πάλι κοντά. Μετά τα 50 το μαλλί σου είναι άλλο πράγμα, ρε παιδί μου. Αλλά πώς … Συνεχίστε να διαβάζετε Ριγιούνιον.

Η αγάπη με πάταγο

Καμιά φορά η αγάπη δε σε περιμένει. Καμιά φορά η τύχη δεν έχει υπομονή. Καμιά φορά αντικρίζεστε στο μετρό, εσύ απ΄ έξω κι εκείνη από μέσα, την ώρα που οι συρόμενες πόρτες κλείνουν με έναν διαπεραστικό ήχο και μετά μ’ έναν καθοριστικό πάταγο. Μπες μέσα σ αυτό το μετρό.

Μύθοι και θρύλοι σε οικογενειακή συσκευασία (μέρος 1ο)

Οι αλάνες ήταν ωραίο μέρος για παιχνίδι./ Τα παιδικά μας χρόνια ήταν ξένοιαστα./ Στη γενιά μας δεν παίζαμε με γκατζετάκια./ Φάγαμε ξύλο και α) δεν πάθαμε τίποτα, β) γίναμε άνθρωποι./ Όταν ανακυκλωθεί αρκετά, η πεποίθηση παγιώνεται στο νου μας ως πραγματικότητα, είτε συμπίπτει όντως με την πραγματικότητα, είτε λιγότερο, είτε και καθόλου. Η αντίληψη άλλωστε ότι το παρελθόν εξ ορισμού ήταν καλύτερο, λαμπρότερο, υγιέστερο, ασφαλέστερο από το παρόν είναι τόσο αρχαία και βαθιά ριζωμένη, που συχνά αγνοεί τη λογική και τα γεγονότα. Μόνο που η πραγματικότητα δεν είναι υποχρεωμένη να βαδίζει με τους ευσεβείς πόθους μας.